Burada þunu da vurgulamalýyýz ki, bu mektebe Caferi
mezhebi denilirken, onun da Ýslam camiasý içerisinde ortaya çýkan Hanefi,
Þafii, Maliki, Hambeli Zahiri, Sevri ve diðer Ýslami mezhepler türünden bir
mezhep olduðu anlaþýlmamalýdýr. Çünkü mezhep, belli bir ilmi kariyer ve
þartlara haiz olarak içtihat derecesine ulaþan bir alimin, Ýslam dini üzerinde
ortaya koyduðu yorum ve fetvalar mecmuasýna denir. Oysa bu mektep, kendisini
müntesip kýldýðý Ýmam-ý Cafer Sadýk ve diðer imamlarý müçtehit olarak kabul
etmiyor. Aksine; imamlarýn Allah Teala'nýn emri ve Hz. Resulullah'ýn açýklamasý
ile tayin edilen birer ilahi hüccet olduklarýna inanýr. Dolayýsýyla da Ýmam
Cafer Sadýk da dahil olmak üzere, on iki imamýn din konusunda yaptýklarý
açýklamalarýn, onlarýn kendi içtihatlarý sonucu vardýklarý þahsi fetva ve
yorumlarý deðil de, bizzat Allah Teala'nýn Resul-ü Ekrem'e indirdiði dini
öðretinin özü olduðuna inanýr.

Aslýnda bu mektebe mezhep ismini veren de bu
mektebin kendi mensuplarý deðildir. Ýslam camiasýnda her hangi bir müçtehidin
fetvalarýna uyan diðer Ýslami fýrkalar bu mektebe mezhep ismini
yakýþtýrmýþlardýr. Onlar, kendi yöntemlerine mezhep ismini verdikleri gibi, bu
mektebin öðretilerinin daha çok Hz. Ýmam Cafer Sadýk (a.s)'dan geldiðini ve
diðer imamlarýn böyle bir þansý yakalayamadýklarýný görünce, Hz. Ýmam Cafer
Sadýk (a.s)'ýn da kendilerinin müntesip olduðu müçtehitlerden biri gibi sýradan
bir müçtehit olduðuna inandýklarýndan, kendi mezheplerine kýyasla bu mektebe de
Caferi mezhebi ismini koymuþlardýr. Oysa bu mektep, kendisini bir mezhep olarak
nitelendirmemektedir.

Bu mektep, Hz. Ýmam Cafer Sadýk da dahil olmak üzere
ne Hz. Resulullah'tan sonra Ýslam camiasýnýn önderleri olduðuna inandýðý on iki
imamýn, diðer Ýslam ulemasýnýn yaptýðý gibi, normal ilim tahsil sürecini
geçiren müçtehitler olduðuna inanýr, ne de on iki imamdan gelen açýklamalarýn
onlarýn Ýslam dini üzerinde yaptýklarý içtihat sonucu vardýklarý þahsý yorum ve
fetvalarý olduðunu kabul eder. Bu mektep, imamlardan gelen açýklamalarýn Hz.
Resulullah'ýn açýklamalarýnýn aynýsý olduðuna inanýr. O halde bu mektep,
imamlarýn açýklamalarýnýn Ýslam dini üzerinde yapýlan bir yorum deðil, bizzat
Ýslam dininin kendi öðretileri olduðu görüþündedir.

Bu açýklamalardan da anlaþýlacaðý üzere; bu mektebe
Hz. Ýmam Cafer Sadýk (a.s)'ýn döneminden sonra, o Hazret'in bu mektebin
ilkelerini ortaya koymakta diðer imamlara oranla daha fazla imkan yakalamasýndan
dolayý "Caferiyye" (Caferilik) ismi verilmiþtir. Bu mektep, o
Hazret'in döneminden önce Ali taraftarlýðý anlamýna gelen "Þiatu Ali"
ismiyle tanýnýrdý ki, daha sonralarý bu terim, halk arasýnda o kadar bir
yaygýnlýk kazanmýþtýr ki, "Þia" kelimesi Hz. Ali (a.s)'ye intisap
edilmeksizin, tek baþýna kullanýldýðýnda bile, maksadýn bu mektebi kabul
edenler olduðu anlaþýlmaya baþlamýþtýr. Yoksa bu mektep, on iki imamýn on
ikisinin de ayný statüye sahip olduklarýný ve hepsinin öðretilerinin ayný olup,
Hz. Resulullah'ýn öðretilerinden baþka bir þey olmadýðý inancýndadýr.

Hz. Ýmam Cafer Sadýk (a.s) þöyle buyurmuþtur: “Benim
sözüm babamýn sözüdür; babamýn sözü ceddimin sözüdür; ceddimin sözü de
Hüseyin’in sözüdür, Hüseyin’in sözü de Hasan’ýn sözüdür; Hasan’ýn sözü ise Ali
bin Ebu Talib’in sözüdür; Ali bin Ebu Talib’in sözü ise, Resulullah’ýn sözüdür;
Resulullah’ýn sözü ise Allah’ýn sözüdür.” href="#_ftn1" name="_ftnref1" title=""> style='mso-special-character:footnote'>[1]

Yine o Hazret kendisine bir soru soran þahsa þöyle
buyurmuþtur: “Andolsun Allah’a ki biz, kendi heva hevesimiz ve görüþümüze dayanarak
bir þey söylemeyiz; biz Rabbimizin dediðinden baþka bir þey de demeyiz. Eðer
sana bir hususta bir þey söylediysem, mutlaka bu Resulullah’tandýr. Biz kendi
reyimizle bir þey demeyiz.” name="_ftnref2" title=""> style='mso-special-character:footnote'>[2]

Hz. Ýmam Bakýr (a.s) ise þöyle buyurmuþtur: “Eðer
biz size kendi reyimizle bir þey söylersek, bizden öncekilerin saptýklarý gibi
biz de saparýz; hayýr, biz ancak Rabbimizin Peygamberi’nin bize açýkladýðý
þeyleri size söyleriz.” name="_ftnref3" title=""> style='mso-special-character:footnote'>[3]

Yine o Hazret þöyle buyurmuþtur: “Eðer biz sizlere,
kendi rey, heva ve hevesimize dayanarak bir þey söylersek, helak olmuþlardan
oluruz; hayýr biz, diðerlerinin altýn gümüþlerini toplayýp sakladýðý gibi, Hz.
Resulullah (s.a.a)’dan alarak toplayýp sakladýðýmýz hadisleri söyleriz.” style='mso-footnote-id:ftn4' href="#_ftn4" name="_ftnref4" title=""> class=MsoFootnoteReference>[4]

Yine Hz. Ýmam Sadýk (a.s) kendisine bir soru soran
þahsý cevapladýðýnda, o adam: “Eðer bu hususta þöyle- þöyle söylenirse, nasýl
bir görüþ olur?” deyince; Hazret ona: “Dur bakalým, ben bir hususta bir cevap
verirsem, bu, Hz. Resulullah’tandýr. Biz, þöyle-þöyle olur þeklinde görüþ
belirtenlerden deðiliz” name="_ftnref5" title=""> style='mso-special-character:footnote'>[5]diye
cevap vermiþlerdir.

Evet; Ehl-i Beyt mektebi, diðer Ýslami mezhepler
gibi, rey ve görüþe dayalý olan bir mektep deðildir. Ehl-i Beyt mektebi, Hz.
Resulullah (s.a.a)’dan alýnan Ýslam dininin hiçbir yoruma tabi tutulmaksýzýn
sunuluþudur.

Hz. Ýmam Cafer Sadýk (a.s)'ýn diðer imamlara oranla
bu mektebin ilkelerini daha fazla ortaya koymasýnýn sýrrý ise, imamlarýn içinde
bulunduklarý siyasi þartlarda yatmaktadýr. Bu husus Ýslam tarihi hakkýnda
azýcýk bilgisi olan herkes tarafýndan açýk seçik olarak bilinmektedir. Bilindiði
üzere, on iki imamlardan hiç biri Hz. Ýmam Sadýk (a.s)'ýn yakalayabildiði hür
ortamý yakalayamamýþtýr.

Hz. Ýmam Sadýk dýþýndaki imamlarýn içinde
bulunduklarý siyasi baský ortamý, ya Ehl-i Beyt imamlarýný toplumdan
soyutlayarak bir köþede inziva hayatýný sürdürmek zorunda býrakmýþ, ya da
büsbütün hürriyetleri ellerinden alýnarak, o mübarek zatlar zindan köþelerinde
yaþamaya mahkum edilmiþlerdir. On iki imamýn ilki ve büyüðü olan Hz. Ali
(a.s)'nin irad buyurmuþ olduðu: "Allah'ým, Kureyþ ve yardakçýlarýna karþý
hakkýmý senden istiyor, senden yardým diliyorum. Resulullah'a olan yakýnlýðýmý
inkar ettiler, elimdeki kabý baþ aþaðý çevirdiler; baþkasýndan fazla layýk
olduðum iþte, hakkým olan mevkide benimle kavgaya giriþtiler. "Hak alýnýr
da, verilir de; istersen gamlara batarak dayan; istersen acýklanarak öl"
dediler.

Bir de baktým gördüm ki, Ehl-i Beyt’imden baþka ne
bir yardýmcý var bana, ne de bir yaru-yaver. Onlarýn tehlikeye düþmelerini reva
görmedim. Gözlerime toz-toprak dolmuþtu; gözlerimi yumdum; aðzýmýn yarýný
dertle, elemle yuttum; zehirden acý olan býçaklarla doðranmaktan çetin
olan  bu iþe dayanýp sabrettim" style='mso-footnote-id:ftn6' href="#_ftn6" name="_ftnref6" title=""> class=MsoFootnoteReference>[6]
sözleri o Hazret'in nasýl bir baský ve sýkýntý içinde bulunduðunu çok açýk ve
net olarak ortaya koymaktadýr.

Yine o Hazret hilafete seçildikten sonra Kufe
mescidinde irad buyurmuþ olduðu “Þýkþýkýyye” ismiyle maruf olan bir hutbede o
günlerdeki esefli halini þöyle dile getiriyor: "Andolsun Allah'a ki Ebu
Kuhafe'nin oðlu, onu bir gömlek gibi giyindi; oysa o daha iyi bilirdi ki, ben
hilafete nispetle deðirmen taþýnýn mili gibiydim; sel benden akardý; hiçbir kuþ
uçtuðum zirveye çýkamazdý. Böyle olunca, ben de hilafetle arama bir perde
çektim; onu koltuðumdan silkip attým.

Düþündüm; kesilmiþ elimle hamle mi edeyim; yoksa bu
kapkaranlýk körlüðe sabýr mý edeyim? Hem de öyle bir körlük ki, ihtiyarlarý
tamamýyla yýpratýr; çocuðu ise kocaltýp ihtiyarlaþtýrýr; inanan ise, Rabbine
ulaþýncaya kadar bu zulmette zahmet ve çile çeker.

Gördüm ki, sabretmek daha doðru; sabrettim; ama
gözümde diken vardý; boðazýmda da kemik týkanmýþtý; mirasýmýn yaðmalandýðýný
görüyordum.

Derken birincisi, onu kendinden sonra Ýbn-i Hattab'a
atýp gitti. Sonra Ýmam, A'þa'nýn þu beytini okudular:

Bugün deveye binmiþim; yolculuk zahmetine düþmüþüm;

Cabir'in kardeþi Hayyan'la bulunduðum günle bu günüm
kýyaslanýr mý hiç?

Ne de þaþýlacak þey ki, yaþarken halkýn kendisini
býrakmasýný teklif ederdi; ölümünden sonra yerine öbürünün geçmesini saðladý.
Bu iki kiþi hilafeti, devenin iki memesi gibi aralarýnda paylaþtýlar. O,
hilafeti düz ve düzgün olmayan çorak bir yere attý; sözü sertti, insaný
yaralardý; onunla buluþup görüþeni incitirdi. Meselelerde þüphesi çoktu; özür
getirmesinin sayýsý yoktu. Onunla arkadaþlýk eden, serkeþ bir deveye binmiþe
benzerdi; burnuna geçen yularýný çekse burnu yýrtýlýr, yaralanýrdý; býrakýrsa
üstündekini helak olma uçurumuna götürür, atardý. Allah'ýn bekasýna andolsun
ki, halk, onun zamanýnda ne edeceðini þaþýrdý, yoldan çýktý; renkten renge
boyandý; oradan oraya yeldi-durdu.

Uzun bir zaman çetin mihnetlere düþtüm; sabrettim;
derken o da yoluna düzüldü; halifeliði bir topluluða býraktý ki, ben de
bunlarýn biriyim sanýldý.

Allah'ým sana sýðýnýrým; ne de danýþma topluluðuydu
bu. Onlardan benim hakkýmda, birincisiyle ne vakit bir þüpheye düþüldü ki, bu
çeþit kiþilere katýldým ben?! Fakat inerlerken ben de onlarla indim; uçarlarken
ben de onlarla uçtum; iniþte, yokuþta onlarla beraber oldum. Derken içlerinden
biri, hasedinden gerçekten saptý; öbürü de, damadý olduðundan ona uydu, benden
yüz çevirdi; ötekileri de, öyle iþler yaptýlar ki, anmak bile çirkin.

Nihayet kavmin üçüncüsü kalktý; hem de bir halde ki,
iki yaný da yelle dolmuþtu; iþi gücü, yediðini çýkaracaðý yerle yiyeceði yer
arasýnda gidip gelmekti. Onunla beraber babasýnýn oðullarý da iþe giriþtiler;
Allah malýný, devenin ilkbahar otlarýný, çayýrý-çimeni yiyip sömürdüðü gibi
yediler, sömürdüler.

Sonunda onun da ipi çözüldü; hareketi, tezce
yaralanýp öldürülmesine sebep oldu; karnýnýn dolgunluðu onu bu hale getirdi; o
da iþini tamamladý gitti.

Derken, halkýn benim etrafýma, sýrtlanýn boynundaki
kýllar gibi üþüþmesi kadar beni ezen bir þey olmadý; her yandan, birbiri
ardýnca çevreme üþüþtüler; öyle ki, kalabalýkta Hasan ile Hüseyin, ayaklar
altýnda kalacaktý neredeyse. Koyunlarýn aðýla üþüþmesi gibi çevreme toplandýlar;
bu hengamede elbisem bile yýrtýlmýþtý.

Ama iþi elime aldýktan sonra bir bölük, biatten
döndü, ahdini bozdu; diðer bir bölük de, ok yaydan fýrlar gibi fýrladý,
inancýndan vazgeçti; öbürleri de, itaatten çýktý; sanki onlar, her türlü noksan
sýfatlardan münezzeh Allah'ýn: "Ýþte ahiret yurdu; biz onu, yeryüzünde
yücelik ve bozgunculuk dilemeyenlere veririz; sonuç çekinenlerindir" style='mso-footnote-id:ftn7' href="#_ftn7" name="_ftnref7" title=""> class=MsoFootnoteReference>[7]
buyurduðunu duymamýþlardý. Evet, andolsun Allah'a, elbette duydular da,
ezberlediler de; fakat dünya, gözlerine bezenmiþ bir þekilde göründü, onun
bezentisi hoþ geldi onlara. 

Ama þunu da bilin ki, andolsun tohumu yarana, insaný
yaratana, bu topluluk biat için toplanmasaydý ve Allah'ýn bilginlerden, zalimin
týka basa tokluðu karþýsýnda mazlumun aç kalmasýna rýza göstermemeleri
gerektiðine dair, almýþ olduðu ahd-ü peymani olmasaydý, yine de hilafet
devesinin yularýný sýrtýna atardým; ümmetin sonuncusunu, ilkinin kasesiyle
suvarýr giderdim. Siz de biliyorsunuz ki, sizin bu dünyanýz, benim katýmda diþi
bir keçinin aksýrýðýndan daha deðersizdir." style='mso-special-character:footnote'>[8]

Demiþlerdir ki; Hutbelerinde söz, buraya gelince,
Irak ili halkýndan biri kalktý, Hazret'e bir kaðýt sundu. Hazret kaðýdý okumaya
daldýlar. Okuyup bitirince, Ýbn-i Abbas: "Ey Mü'minlerin Emiri, sözünü
býraktýðýn yerden devam etsen" dedi. Bunun üzerine, Hz. Emir-ül Mü'minin
buyurdular ki: "Heyhat! Ey Ýbn-i Abbas, bu, erkek devenin , esridiði zaman
aðzýna gelen bir köpüktü; geldi, gene geriye gitti."

Ýbn-i Abbas dedi ki: "Andolsun Allah'a ki,
hiçbir konuþma bu konuþma kadar beni üzmemiþtir. Neden Emir-ül Mü'minin
istediði þekilde konuþma imkanýný bulamýyor?!" style='mso-special-character:footnote'>[9]

Hz. Ali'nin bu konuþmasý, Hazret'in hangi þartlar
altýnda bulunduðunu, hatta üzerindeki baský ortamýnýn hilafet döneminde bile
kalkmadýðýný göstermeye yetmiyor mu?

Ýþte buradan, Ehl-i Sünnet kardeþlerimizin hadis
kaynaklarýnda, Hz. Resulullah'ý sadece iki yýl gibi kýsa bir müddet görme
imkanýna sahip olan Ebu Hureyre'den 5374 civarýnda hadis nakledilirken,
çocukluk döneminden beri yirmi üç seneden fazla bir süre zarfýnda Hz. Resululullah
(s.a.a)'ý vefat edinceye kadar deve yavrusunun annesini izlemesi gibi hiç
ayrýlmadan izlemiþ olan, bizzat Hz. Resulullah (s.a.a)'ýn kendi eliyle terbiye
ettiði class=MsoFootnoteReference>[10]
ve hakkýnda buyurmuþ olduðu: "Ben ilmin þehriyim, Ali ise onun kapýsýdýr;
kim ilim öðrenmek isterse, o kapýdan gelsin" class=MsoFootnoteReference>[11]
veya "Ben hikmetin eviyim, Ali ise onun kapýsýdýr; kim hikmet almak
istiyorsa, o kapýdan gelsin" href="#_ftn12" name="_ftnref12" title=""> style='mso-special-character:footnote'>[12]
yahut "Ben neyi öðrendimse, onu Ali'ye de öðrettim, o benim ilmimin
kapýsýdýr" title="">[13] þeklindeki
övgülerle ümmete nübüvvet ilminin kapýsý olarak tanýttýðý, Hz. Ali gibi bir
zattan ise sadece elli civarýnda sahih hadis nakledilmesinin sýrrý da gün
ýþýðýna çýkmýþ olur. name="_ftnref14" title=""> style='mso-special-character:footnote'>[14]

Diðer imamlarýn nasýl bir baský altýnda
bulunduklarýný ise, artýk anlatmaya gerek yoktur sanýrým. Hz. Resulullah (s.a.a)'in
ümmetine, cennet gençlerinin efendisi olarak tanýtýp, class=MsoFootnoteReference>[15]
secdede iken bile mübarek omzuna bindiklerinde onlarý üzmemek için,
kendilerinin mübarek omzundan ayrýlýncaya kadar secdesini uzattýðý, bir an bile
aðlamalarýna tahammül etmeyip, onlarýn aðladýklarýný gördüðünde minberinden
inerek kucaðýna alýp tekrar minberine sözünü devam ettirmek üzere geri dönecek
kadar itina gösterdiði, biricik torunlarý Hz. Hasan ve Hüseyin (a.s)'e nelerin
reva görüldüðünü hatýrlamak, bu mübarek zatlarýn hangi þartlar altýnda
bulunduklarýný açýk olarak gösterdiðini söylemeye bir gerek yoktur. style="mso-spacerun: yes"> 

Hz. Hasan'ý zehirleyerek þehit eden; Ýslam aleminden
öte, Ýnsanlýk aleminin yüz karasý olan Kerbela faciasýný yaratarak, Hz. Hüseyin
ve yaranýný feci þekilde susuz þehit edip, Peygamber-i Ekrem'in ehli ayalýný
esir ederek, kafir çocuklarýna reva görülmeyecek ihanetlerle köy köy, kasaba
kasaba, þehir þehir dolaþtýrdýktan sonra, Þam þehrinde ne sýcaktan, ne de
soðuktan koruyan harabe bir evde tutsak tutan; buna da yetinmeyip, style="mso-spacerun: yes">  büyük bir iþ baþarmýþçasýna, zafer kutlamasý
havasýnda galibiyet sarhoþluðuna kapýlarak, þarap kadehlerinin tokuþturulduðu
Yezid'in meclisinde Peygamber'in namusunu hicapsýz olarak namehrem gözlerin
çirkin bakýþlarýna sergileyen; "Haþimoðullarý padiþahlýkla oynadýlar;
yoksa ne gaipten bir haber gelmiþtir, ne de bir vahiy inmiþtir; keþke Bedir'de
öldürülen büyüklerim olsaydý da Haþimoðullarýndan onlarýn intikamýný nasýl
aldýðýmý görselerdi" name="_ftnref16" title=""> style='mso-special-character:footnote'>[16]
diyerek açýkça inançsýzlýðýný göstermekten çekinmeyen; hicri doksan dokuz yýlýnda
halife Ömer bin Abdulaziz'in döneminde yasaklanýncaya kadar, elli sekiz senelik
bir zaman zarfýnda kendilerine baðlý saray alimlerine kýldýrttýklarý Cuma
namazlarýnýn hutbelerinde Allah'ýn aslaný, Hz. Resulullah'ýn yaveri ve sýrdaþý
Hz. Ali gibi mübarek bir zata haþa, lanet okutturan; class=MsoFootnoteReference>[17]
Ehl-i Beyit'in faziletini gizlemek uðruna Ehl-i Beyt'in faziletlerinin
nakledilmesine koyduklarý ambargoya ilaveten, kendileri ve yandaþlarý için
saray alimlerine yalan fazilet uydurtarak Allah Resulü'nün diline yalan
baðlamaktan bile sakýnmayan; yarattýklarý terör ortamýyla Ehl-i Beyt
dostlarýndan yaþama hakkýný alan; Ehl-i Beyt sevgisiyle tanýnan Meysem-i Temmar
ve Hücr bin Adiy ve arkadaþlarý gibi mukaddes zatlarý þehit etmeleri yaný sýra
Müslümanlarý Ehl-i Beyt sevgisini taþýyan komþularýný ihbar etmeye teþvik eden,
Sýffýn savaþýný baþlatarak aralarýnda Ammar-i Yasir, Haþim-ül Mirkal,
züþþehadeteyn Hüzeyme bin Sabit, Uveys-i Karani gibi salih insanlarýn ve Bedir
erlerinden yirmi beþ ashabýn da bulunduðu yüz bin kadar Müslüman'ýn kanýnýn
akýtýlmasýna sebebiyet veren name="_ftnref18" title=""> style='mso-special-character:footnote'>[18]
zalim Emevi hükümdarlarýnýn döneminin hali zaten malumdur.

Zalim Emevi hükümdarlýðýnýn yýkýlýp, yerini Abbasi
zulmüne býraktýðý dönemlerde de þartlarýn Ehl-i Beyt imamlarý ve Ehl-i Beyt
dostlarý için kolaylaþmadýðý, aksine daha da aðýrlaþtýðý Ýslam tarihinden
azýcýk bilgisi olan herkes tarafýndan bilinmektedir.

Sadece Hz. Ýmam Sadýk (a.s) kendi dönemine denk
gelen, Emevioðullarýyla Abbasoðullarýnýn hilafet kavgasý sonucu ortaya çýkan
siyasi otorite boþluðunun yarattýðý nispi hürriyet ortamýndan yararlanarak
dedeleri Hz. Resulullah'tan kendilerine ulaþan ilmi yayma imkanýný yakalamýþtýr
ki, tarih kitaplarý o dönemde Hz. Ýmam Sadýk (a.s)'ýn verdiði eðitime katýlan
dört bin civarýnda öðrencisinin bulunduðunu kaydetmektedir. Ýþte bundan
dolayýdýr ki, bu mektep bu dönemden sonra "Caferiyye" Caferilik
ismiyle anýlmaya baþlamýþtýr. Ýþte Ebu-l Hasan-ül Veþþa, Kûfelilerden bir
topluluða, Kûfe Mescidini kastederek; "Ben öyle bir zamana eriþtim ki, bu
camide takva ehlinden dokuz yüz kiþiyi duydum, hepside bana Cafer bin Muhammed
dedi ki diye ondan hadis rivayet ederdi" href="#_ftn19" name="_ftnref19" title=""> style='mso-special-character:footnote'>[19]
demekle bu gerçeði dile getirmektedir.

Tabiin’in büyükleri o Hazret’in derslerine katýlýr
ve bundan dolayý iftihar ederlerdi. Ehl-i Sünnet’in iki büyük mezhebi olan
Hanefi ve Maliki mezheplerinin kurucularý, Ýmam Ebu Henife ve Ýmam Malik de bu
öðrencilerdendi. Ebu Hanife’nin, Hz. Ýmam Sadýk (a.s)’ýn derslerine katýldýðý
iki senelik öðrenciliðine iþaretle söylemiþ olduðu: “Eðer o iki yýl olmasaydý, Nu’man
class=MsoFootnoteReference>[20]
helak olurdu” þeklindeki meþhur sözü, o Hazret’in bu ilmi çalýþmalarýnýn ne
kadar etkin olduðunu açýkça göstermektedir.

Yine Sufyan bin Uyeyne, Sufyan-ý Sevri, Eyyup
Sicistani, Yahya bin Said-ül Ensari gibi ilim ve takvayla þöhret bulan
kimseler, o Hazret’in derslerine katýlmaktan iftihar duyan öðrenciler arasýnda
yer almaktaydý.

Ehl-i Sünnet’in büyük alimlerinden olan Þehristani
de o Hazret’in bu ilmi çalýþmalarýna iþaretle þöyle demiþtir: “Cafer bin
Muhammed Es-Sadýk, büyük ilim, kamil hikmet, dünyaya karþý zahit ve tam
anlamýyla vere ve takva sahibi bir zattýr. Medine’de bulunduðu sürece
taraftarlarýna ilim öðretmiþ ve kendi dostlarýna ilim sýrlarýný açmýþtýr.” style='mso-footnote-id:ftn21' href="#_ftn21" name="_ftnref21" title=""> class=MsoFootnoteReference>[21]

Ýþte bunun içindir ki, bu mektebe
"Caferiyye" Caferilik ismi verilmiþtir. Yoksa bu mektep, Caferilik
olduðu kadar, Aleviliktir; Alevilik olduðu kadar, Hasancýlýktýr; Hasancýlýk
Olduðu kadar, Hüseyinciliktir; Hüseyincilik olduðu kadar, birer birer diðer
Ehl-i Beyt imamcýlýðýdýr ve bilahare on iki imamcýlýk olduðu kadar,
Muhammedicilik, tek kelime ile Ýslam dinin ta kendisidir.